กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสียงนั้นหายไป
ซูหลินยืนอยู่กับที่ มองไปที่เส้นทางสีเทาขาวนั้น
เก้าร้อยเก้าสิบเก้าก้าว เก้าร้อยเก้าสิบเก้าภาพลวงตา
ทุกก้าวคือสิ่งที่เจ้ากลัวที่สุด เรื่องที่เจ้าเสียใจที่สุด คนที่เจ้าอยากได้ที่สุด
ภาพลวงตาจะกลายเป็นเนื้อที่นุ่มที่สุดในใจเจ้า แล้วบีบลงไปอย่างแรง
สำหรับคนอื่น นี่คือนรก
แต่สำหรับซูหลิน—
เขาขยับความคิด
วิญญาณแยกออกจากร่างหลัก
ร่างหลักยังยืนอยู่ที่จุดเริ่มต้น ดวงตายังลืมอยู่ แต่ข้างในไม่มีอะไรเหลือแล้ว ไม่มีแสง ไม่มีประกาย ราวกับลูกแก้วสองลูก ว่างเปล่า ว่างเปล่าสิ้นเชิง