กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลางพั่วจวินเงยหน้าขึ้น
ใบหน้านั้นขาวเหมือนกระดาษ ริมฝีปากแห้งแตกมีเลือด เปลือกตาลึกโหล สามวันไม่ได้กินไม่ได้ดื่ม หนวดเคราขึ้นรก ทรงผมยุ่งเหมือนรังไก่
"ข้า...ไม่รู้..."
แววตาของเซิ่งเสวียนไม่เปลี่ยน
เขายกมือขึ้น กางนิ้วทั้งห้าออก
ลำแสงสีทองพุ่งออกจากฝ่ามือ พันรอบแขนขวาของหลางพั่วจวิน
แสงรัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ แน่นขึ้นเรื่อย ๆ
กระดูกเริ่มส่งเสียง
กร๊อบ—กร๊อบ—
เหมือนมีคนบิดผ้าเช็ดตัวเปียก