กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสวี่ยเวยจ้องเขาอยู่นานสองวินาที จากนั้นก็ปล่อยมือ ถอยหลังไปหนึ่งก้าว
เธอหันหลังให้เขา ใช้หลังมือเช็ดน้ำตา เช็ดอยู่หลายครั้งก็ไม่สะอาด กลับยิ่งทำให้ใบหน้าเปื้อนเลอะไปกว่าเดิม
“เอ่อ...นายอย่าคิดมาก” เสียงของเธอยังแหบอยู่เล็กน้อย “ฉันแค่ดีใจเกินไป ไม่มีความหมายอื่นหรอก”
ซูหลินไม่พูดอะไร
เสวี่ยเวยสูดหายใจเข้าลึก ๆ หันกลับมา มองเขา
ใบหน้านั้นถูกเช็ดแล้ว แต่น้ำตายังไหลออกมาไม่หยุด เธอจึงเลิกเช็ดไปเลย
“นายหิวไหม? เดี๋ยวฉันหาอะไรให้กิน” ซูหลินชะงักไปครู่หนึ่ง
เสวี่ยเวยหันหลังเดินออกไปแล้ว พอถึงประตูก็หยุดอีกครั้ง หันมามองเขา “โจ๊กหรือบะหมี่?”
ซูหลินคิดอยู่ครู่หนึ่ง “บะหมี่”
“ได้”