กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลางพั่วจวินชะงักค้าง
เขายืนอยู่กลางท้องพระโรง ราวกับถูกคนใช้ทักษะตรึงร่าง
จากนั้น ขาของเขาก็อ่อนแรง
เขาพยุงเสาข้างกาย ค่อย ๆ ทรุดลงไปคุกเข่าบนพื้น
“จบแล้ว...” เขาพึมพำ “จบเห่หมดแล้ว...”
หลางอวิ๋นเซียวยืนอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ
“ราชบิดา พวกเรา... พวกเราจบสิ้นแล้วจริง ๆ หรือ?”
หลางพั่วจวินเงยหน้าขึ้น มองบุตรชาย ในดวงตาคู่นั้นไม่มีทั้งความโกรธและความหวาดกลัว มีเพียงสิ่งเดียว—
ความสิ้นหวัง
“จบแล้ว” เขากล่าว “ไม่ว่าเงาหมาป่านั่นจะเป็นของจริงหรือของปลอม ตอนนี้ทุกคนล้วนคิดว่ามันเป็นของจริง”