กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนซูหลินกลับมาถึงโรงเตี๊ยมผิงอัน ก็เป็นเวลาค่ำคืนดึกดื่นแล้ว
ที่บอกว่าดึกดื่นนั้น จริง ๆ แล้วตลาดราตรีไม่มีแนวคิดเรื่องกลางวันกลางคืน—ชั้นหินเหนือศีรษะเป็นสีเทาหม่นอยู่ตลอดเวลา ป้ายไฟนีออนก็ยังคงกะพริบไม่หยุด เพียงแต่ผู้คนบนถนนลดลงไปกว่าครึ่ง สมาชิกสมาคมที่ตะโกนประกาศ คนของกองทัพ และสายสืบของตระกูลซู ต่างพากันเข้าไปดื่มเหล้าและกินมื้อดึกในร้านเล็ก ๆ ริมถนน
ซูหลินเดินเข้าโรงเตี๊ยม ชายชรายังคงสัปหงกอยู่หลังเคาน์เตอร์ เมื่อได้ยินเสียงประตู ชายชรายกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย พอเห็นว่าเป็นผู้เช่าชายวัยกลางคนทั่วไปคนนั้น ก็หลุบตาลงอีกครั้ง
ซูหลินขึ้นชั้นบน เข้าไปในห้อง แล้วปิดประตู