เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซูหลินผลักประตูน้ำแข็งบานนั้นออก ภาพตรงหน้าทำให้เขาชะงักไปเล็กน้อย
ไม่ใช่สนามรบอีกแห่งอย่างที่เขาจินตนาการไว้
แต่เป็นทะเลสาบ
พูดให้ถูกคือ ทะเลสาบขนาดมหึมาที่ถูกน้ำแข็งปกคลุม ผิวทะเลสาบราวกับกระจก เรียบลื่นจนสะท้อนเงาคนได้ โดมน้ำแข็งเหนือศีรษะแตกออกเป็นช่องขนาดใหญ่ตรงนี้ แสงที่ไม่รู้ว่าทะลุลงมาจากที่ใดส่องผ่านช่องนั้น ตกลงบนผิวน้ำแข็ง และหักเหออกมาเป็นลำแสงเจ็ดสีนับไม่ถ้วน
แสงเหล่านั้นทำให้พื้นที่ทั้งหมดดูราวกับความฝัน คล้ายแดนเซียน
กลางทะเลสาบมีรูปสลักน้ำแข็งตั้งอยู่หนึ่งตัว
รูปสลักน้ำแข็งนั้นมีรูปร่างเป็นหญิงสาว ทั้งร่างใสกระจ่าง มือทั้งสองประนมเข้าหากัน ก้มศีรษะราวกับกำลังสวดภาวนา ด้านหลังของเธอมีประตูอยู่บานหนึ่ง------เป็นประตูน้ำแข็งที่เหมือนกับบานเมื่อครู่อย่างไม่มีผิด
ซูหลินยืนอยู่ริมทะเลสาบ มองรูปสลักน้ำแข็งตัวนั้น
ผิวน้ำแข็งสงบนิ่งมาก สงบนิ่งจนไม่เหมือนมีอันตรายใดอยู่
แต่เขารู้ดี ยิ่งสถานที่งดงามมากเท่าไร ก็ยิ่งคร่าชีวิตคนได้มากเท่านั้น