เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
นอกหน้าต่าง แสงนีออนยังคงกะพริบอยู่
ซูหลินยืนอยู่หน้าต่าง มองค่ำคืนอันแสนอึกทึกของตลาดราตรีมืดที่ไม่เคยเงียบงัน แต่ในหัวกลับฉายภาพรายชื่อเหล่านั้นที่เพิ่งเห็นในท้องพระโรงซ้ำไปซ้ำมา
รายชื่ออัดแน่นเต็มแผ่นหินทั้งแผ่น
อย่างน้อยก็หลายหมื่นชื่อ
ตอนนั้นเขาไม่ได้มองอย่างละเอียด พอนึกย้อนกลับไปตอนนี้ ถึงได้รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
ในบรรดารายชื่อเหล่านั้น มีอยู่ส่วนน้อยที่เขารู้จัก พวกมันเป็นชื่อของมนุษย์ และใช้ตัวอักษรของโลกใบนี้
แต่ชื่อส่วนใหญ่ เขาไม่รู้จักเลย
เส้นขีดของตัวอักษรเหล่านั้นบิดเบี้ยวพิกล บางตัวดูเหมือนร่องรอยที่แมลงคลานผ่าน บางตัวเหมือนสัญลักษณ์ที่ประกอบขึ้นจากรูปทรงเรขาคณิตบางอย่าง ส่วนบางตัวก็เป็นเพียงจุดหนึ่งจุดกับเส้นโค้งไม่กี่เส้น เขาไม่เคยเห็นมาก่อนเลย
ตอนนั้นเขามัวแต่สนใจรับรางวัล จึงไม่ได้คิดให้ลึกซึ้ง
แต่ยิ่งคิดตอนนี้ ก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ