เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เบื้องหน้ารอยแยก ผู้คนยิ่งมารวมตัวกันมากขึ้นเรื่อย ๆ
สามชั่วโมง
นับตั้งแต่ซูหลินเข้าไป ก็ผ่านมาครบสามชั่วโมงแล้ว
ลานว่างด้านตะวันออกของสนามฝึกเต็มไปด้วยผู้คน ไม่ใช่แค่อาจารย์และนักเรียนของสถาบันยุทธ์หลงเฉิง แม้แต่บรรดานักข่าวและคนจากตระกูลใหญ่ที่อยู่ด้านนอกก็ยังไม่มีใครกลับ ทุกคนกำลังรอ รอผลลัพธ์
เหยียนเยี่ยนยืนอยู่หน้าสุด จ้องรอยแยกสีแดงหม่นโดยไม่กะพริบตา
“สามชั่วโมงแล้ว...” เธอพึมพำเสียงเบา น้ำเสียงตึงเครียด “ทำไมยังไม่ออกมาอีก...”
หานปิงยืนอยู่ข้างเธอ มือกำขวดน้ำแน่นจนขวดเกิดการแปรสภาพ เขาอยากพูดอะไรปลอบใจสักหน่อย แต่พอขยับปากกลับพูดอะไรไม่ออก
อิ่งเริ่นพิงกำแพงอยู่ นาน ๆ ครั้งจะเห็นเขาไม่หาวและไม่เล่นโทรศัพท์ เขาเพียงจ้องรอยแยกด้วยแววตาเคร่งขรึมจนน่ากลัว
หลินเยว่ยืนอยู่ริมสุด ก้มหน้าอยู่จนมองสีหน้าไม่เห็น แต่นิ้วมือของเธอกำชายเสื้อแน่นมาตลอด จนข้อนิ้วซีดขาว
หวังซือฉิงก็อยู่ด้วย