เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บ่ายสามโมง
ภายในห้องฝึกต่อสู้เสมือนของสถาบันยุทธ์หลงเฉิง ซูหลินกำลังฝึกล่อมอนสเตอร์
“ไปทางซ้าย! ซ้าย! ใช่ แบบนั้นแหละ ดึงค่าความเกลียดชังของวานรคลุ้มคลั่งตัวนั้นให้มั่นคง!”
เหยียนเยี่ยนยืนอยู่ไกลออกไป พลางปล่อยเปลวเพลิงพลางออกคำสั่ง หานปิงกับอิ่งเริ่นอยู่สองข้างของเธอ รับหน้าที่กำจัดมอนสเตอร์ตัวเล็กที่หลุดรอดมา
ซูหลินเคลื่อนที่ไปมาอย่างคล่องแคล่วท่ามกลางฝูงอสูรจำลองตามคำสั่งของเธอ แม้พลังชีวิตของเขาจะหนาจนน่าตกใจ แต่เหลยเจิ้นพูดถูก พลังชีวิตสูงไม่ได้หมายความว่าจะปลอดภัยไร้ข้อผิดพลาด เขาต้องเรียนรู้ว่าจะใช้ร่างกายของตัวเองช่วยสมาชิกทีมรับการโจมตีเป็นวงกว้างเหล่านั้นอย่างไร
เพิ่งฝึกจบไปหนึ่งชุด อิ่งเริ่นก็หยุดการเคลื่อนไหวกะทันหัน ก่อนล้วงโทรศัพท์ออกมาดู
“บ้าเอ๊ย”
คำว่า “บ้าเอ๊ย” ของเขาครั้งนี้มีน้ำเสียงแตกต่างจากท่าทีเฉื่อยชาในยามปกติอย่างสิ้นเชิง แฝงด้วยความตกตะลึงหลายส่วน และความสะใจบนความทุกข์ของผู้อื่นอีกหลายส่วน
เหยียนเยี่ยนหันไปมองเขา “เกิดอะไรขึ้น?”
อิ่งเริ่นไม่พูดอะไร ยื่นโทรศัพท์ให้เธอโดยตรง