เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ช่วงเย็นของวันที่สาม
ตอนซูหลินออกจากโรงเตี๊ยม ขอบฟ้ายังเหลือแสงสีแดงคล้ำสุดท้าย
บนถนนของหุบเขาคนชั่วมีผู้คนมากกว่าตอนกลางวันเล็กน้อย พวกเขาเดินไปทางตะวันตกเป็นกลุ่มเล็ก ๆ ไม่ต้องถามก็รู้ ทุกคนกำลังไปสนามมวย ที่นี่ไม่มีความบันเทิงอะไรในยามค่ำคืน มวยเถื่อนคือความสนุกเพียงอย่างเดียว
ซูหลินปะปนอยู่ในฝูงชน เดินไปอย่างไม่รีบร้อน
เมื่อเดินมาถึงหน้าบ้านก้อนหินไร้ป้ายหลังนั้น คนหัวโล้นกับชายหนวดเครารุงรังยังอยู่ที่เดิม พอเห็นเขา คนหัวโล้นก็แสยะยิ้ม “โอ้ เด็กน้อย คืนนี้การแข่งขันรอบที่สาม แปดพันคะแนน มั่นใจแล้วหรือยัง?”
ซูหลินไม่พูด เพียงพยักหน้าแล้วเดินผ่านเขาไป
เขาผลักประตูเปิด แล้วเดินลงตามบันไดไป
ในห้องใต้ดินมีผู้คนอัดแน่นยิ่งกว่าสองวันก่อน ตอนซูหลินเพิ่งเดินลงบันได เขาก็รู้สึกได้ว่ามีสายตามากมายจับจ้องมาที่ตน
“มาแล้ว ๆ! เจ้าเด็กนั่นมาแล้ว!”
“คนไหน ๆ?”