กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 232 เปิดยุ้งฉางแจกเสบียง
“ขอรับ” หมาป่าขาวและพวกพ้องใจสั่นสะท้าน ต่างโค้งกายรับคำ
สายตาของเว่ยหลั่นโจวทอดลงบนร่างของเจี่ยงซง
ความหนาวเหน็บในดวงตาของเขาจางลงเล็กน้อย
“เรื่องวันนี้ ต้องขอบใจเจ้าเป็นอย่างมาก”
เจี่ยงซงทั้งดีใจทั้งตื่นตระหนก รีบกุมหมัดประสานมือคารวะ ก้มหัวลงต่ำกว่าเดิม
“ท่านอ๋องกล่าวเกินไปแล้วขอรับ”
เขาผงกหัวขึ้น แววตาเปี่ยมความเลื่อมใสอย่างมิได้ปิดบัง ทว่ากลับมองไปยังจ้าวชีหวง
“ที่เป็นเช่นนี้เพราะพระชายาทรงมีเมตตา พระนางมิได้ถือพระองค์ว่าเป็นพระชายาเลยแม้แต่น้อย ยังลงมือรักษาพวกข้าซึ่งเป็นราษฎรยากจน และคนชราคนอ่อนแอในเมืองด้วยพระองค์เอง”
“ข้าเจี่ยงซงเป็นคนหยาบช้า แต่ก็รู้จักบุญคุณและรู้จักตอบแทน”