กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 224 อ๋องจิ้งเป่ย
ยามนั้น หลี่เฉิงจิ่งยิ้มสดใสกว่าใครอื่นทั้งสิ้น
และเขาเองก็ไม่รู้จักสิ่งใดที่เรียกว่าความกลุ้มใจ
เว่ยหลั่นโจวยกหนังสติ๊กนั้นขึ้นมา ลูบไล้รอยสลักอันคุ้นเคยบนนั้น มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางยิ่ง
“แทนข้า ขอบคุณฝ่าบาทด้วย”
หลี่ฝูเฉวียนก้มศีรษะต่ำลงอีก “ท่านอ๋องโปรดเดินทางโดยสวัสดิภาพ”
เว่ยหลั่นโจวไม่เอ่ยสิ่งใดอีก กำหนังสติ๊กไว้ในมือ แล้วหมุนตัวหายเข้าไปในความมืดมิดที่ลึกยิ่งกว่า
หลี่ฝูเฉวียนยืดตัวขึ้น มองแผ่นหลังนั้นหายลับไปจนสิ้นเสียก่อน จึงประคองถาดเปล่านั้นกลับเข้าไปในห้องทรงพระอักษร
ภายในโถง หลี่เฉิงจิ่งยังคงประทับบนบัลลังก์มังกร ก้มหน้าตรวจฎีกา ราวกับไม่เคยมีสิ่งใดเกิดขึ้น