กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 135 ไม่ต้องอธิบาย
ภายในจวนอัครเสนาบดีเว่ย หวาดผวาไปทั่วทุกสารทิศ
ในลานเรือนของเรือนต้านเยวี่ย มีผู้หนึ่งกำลังคุกเข่าอยู่ ร้องไห้จนน้ำตานองหน้า
“พี่ชาย! ข้าผิดไปแล้ว ข้ารู้ตัวว่าข้าผิดจริง ๆ เจ้าค่ะ!”
เฝิงเชียนเชียนปิ่นปักผมและต่างหูกระจัดกระจาย ชุดงดงามเปื้อนฝุ่นเต็มแผ่นศิลาเขียว
“ขอร้องเจ้าอย่าไล่ข้าไป อย่าส่งข้ากลับบ้านเกิดเลย…”
ทว่าประตูห้องหนังสือกลับปิดสนิท ไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย
ในใจของเฝิงเชียนเชียนเย็นเยียบลงทีละนิด นางรู้ว่าเว่ยหลั่นโจวโกรธจริง ๆ แล้ว
นางกัดฟัน เปลี่ยนเป็นอีกน้ำเสียงหนึ่ง เสียงนั้นชุ่มไปด้วยความน้อยใจและน้ำตานองเลือด