กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 118 รอดแล้ว
จ้าวชีหวงลัดเลาะไปมาในตรอกแคบ
โชคดีที่ฟ้าอากาศเป็นใจ ท้องฟ้ามืดครึ้มราวกับมีผู้เทหมึกลงมา ช่วยให้ความมืดนั้นเป็นเครื่องกำบังให้นาง
ลมกรรโชกพัดกระหน่ำ ยกฝุ่นและใบไม้แห้งบนพื้นขึ้นมาวนไปมา จนเข้าตาคน
เม็ดฝนใหญ่เท่าเมล็ดถั่วกระหน่ำลงมากระทบพื้นดังเปาะแปะ รวมกันเป็นม่านฝน
ฟ้าแลบฟ้าร้อง ระหว่างฟ้าดินขาวโพลนไปทั้งผืน
จ้าวชีหวงฉวยโอกาสหลบเข้าไปหลังกองฟางที่เปียกชุ่มด้วยน้ำฝน ร่างกายเปียกโชก น้ำฝนอันเย็นเฉียบทำให้นางอดสั่นสะท้านไม่ได้
นางฟังเสียงด่าทอของทหารที่ไล่ล่าด้านหลังค่อย ๆ ห่างออกไป จึงค่อยโล่งใจขึ้นเล็กน้อย
แต่ทว่าในขณะนั้นเอง เสียงกีบม้าดังหนักแน่นและชัดเจน ก้าวย่ำลงบนน้ำที่ขังอยู่บนแผ่นหินสีเขียว ดังเข้ามาใกล้จากที่ไกล