กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 15 ผิดแล้วย่อมต้องยอมรับ
เจิ้นกั๋วกงกับเว่ยหลั่นโจวแทบจะลืมตาขึ้นพร้อมกันในเวลาเดียวกัน สายตาคมกริบพุ่งตรงไปยังต้นเสียงนั้นพร้อมกัน
ตามการเคลื่อนไหวของทั้งสอง โซ่ตรวนเหล็กอันหนักอึ้งที่ข้อเท้าส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งเบา ๆ
น้ำตาคลอในดวงตาชราอันขุ่นมัวของเจิ้นกั๋วกง เขายื่นมือที่สั่นเทาออกไป หมายจะแตะต้องหลี่เฉิงจิ่งที่อยู่นอกซี่กรง
“จิ่งเอ๋อร์ เจ้ามาที่ที่เช่นนี้ได้อย่างไร” เขาเซซังเคลื่อนกายไปถึงข้างซี่กรง เอื้อมมือข้ามซี่เหล็กอันเย็นยะเยือกไปลูบใบหน้าเล็ก ๆ ที่เปื้อนโคลนตมของหลี่เฉิงจิ่ง
พอหลี่เฉิงจิ่งได้ยินเช่นนั้น สายน้ำตาหยดโตเท่าเม็ดถั่วก็กลิ้งร่วงลงมา ร้องไห้จนแทบหายใจไม่ทัน
“ฮือ ๆ ๆ ... จิ่งเอ๋อร์คิดถึงท่านปู่ ...”