กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 107 หยิ่งยโสโอหัง
กระบี่อสนีบาตซึ่งแฝงอานุภาพสายฟ้าอันกดดัน จ่ออยู่ที่ต้นคอขาวผ่องเรียวยาวของเพียนรั่ว เพียนรั่วยังไม่ทันได้ตอบสนอง ร่างก็แข็งค้างอยู่กับที่
“ข้าแพ้แล้ว”
แม้จะแพ้ แต่การประลองครั้งนี้กลับเป็นการต่อสู้ที่ซ่างกวนเพียนรั่วสนุกสุดใจที่สุดในชีวิต
หมิงเย่หลีเก็บกระบี่ยาวคืน กลิ่นอายคมกริบน่าสะพรึงสลายไปจนหมดสิ้น เขาจึงค่อยผ่อนลมหายใจ เดินไปข้างกายเพียนรั่วแล้วเอียงศีรษะมองเพียนรั่วที่มีเม็ดเหงื่อเต็มใบหน้า แก้มแดงระเรื่อ กลิ่นอายปั่นป่วน ทั่วร่างกลับแผ่พลังชีวิตอันฮึกเหิมยิ่งกว่าเดิม ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มน้อย ๆ
การได้เห็นนางเติบโตขึ้นด้วยตาตนเอง ทำให้เขายินดี
“เจ้าไม่ได้แพ้”