กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 93 คำซักไซ้
“หวาดหวั่น?”
หมิงเย่หลีย้อนถาม สีหน้ายังคงเรียบเฉย
ซ่างกวนจ้านไห่ยิ่งกระวนกระวายใจ เขาคงไม่ได้ทำเรื่องใดให้ท่านราชครูขุ่นเคืองกระมัง?
เหตุใดท่านราชครูจึงจู่ ๆ หาเรื่องเขา?
“ใต้เท้าซ่างกวน ยังจำได้หรือไม่ว่าก่อนหน้านี้ข้าเคยพูดอะไรกับเจ้า?”
ซ่างกวนจ้านไห่ใจหายวาบ เหงื่อบนใบหน้าซึมเปียกคอเสื้อ ถึงกับไม่กล้ายกมือขึ้นเช็ด เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ก่อนตอบว่า “จำได้”
วันนั้น ก่อนหมิงเย่หลีจะจากไป เขาพูดกับเขาสองประโยค
ประโยคแรกคือ “ซ่างกวนเพียนหรานเก็บไว้ไม่ได้”
ประโยคที่สองคือ “คนที่ข้าผู้นี้คุ้มครอง ห้ามผู้ใดดูแคลนตามอำเภอใจเด็ดขาด”