กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 72 ชักนำเคราะห์ไปทางตะวันออก
“อย่าคิดว่าเพียงเพราะคำพูดลับหลังที่เจ้าพูดไว้ไม่ได้ก่อเรื่องร้ายแรง ตระกูลซ่างกวนของเราก็จะอยู่อย่างสงบสุขได้ ซ่างกวนเพียนหรานบาดเจ็บสาหัสก็สมควรแล้ว จากที่ข้าเห็น พวกเจ้าควรไปคุกเข่าหน้าวิหารเทพ แบกกิ่งหนามไปขอขมาด้วยตนเอง ถามให้ชัดว่าล่วงเกินท่านราชครูตรงไหน จึงจะคลี่คลายเคราะห์ครั้งนี้ได้”
ปกติซ่างกวนจ้านไห่ไม่ยุ่งเรื่องเล็กน้อยในบ้าน แต่การล่วงเกินท่านราชครูมิใช่เรื่องเล็ก หากพลาดเพียงนิดก็อาจทำให้ตระกูลล่มสลายได้ ตระกูลฝานเป็นเพียงสตรีคนหนึ่ง มองการณ์สั้น ซ่างกวนเชียนเหออย่างน้อยก็เคยเป็นยอดฝีมือในหมู่ศิษย์สำนัก เหตุใดกลับบ้านมาหลายปีแล้ว สายตากลับถดถอยลงแทนที่จะกว้างไกลขึ้น?