กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 37 หญ้าประกายผุ
ไม่มีผู้ใดมารบกวนเพียนรั่ว นางจึงมีเวลามากพอจะทายาให้บาดแผลของตน
แต่ซ่างกวนเพียนหรานพุ่งเข้ามาข้างกายนางตั้งแต่เมื่อใด นางกลับไม่ทันสังเกตจริง ๆ
“พี่หญิง ช่วยข้าด้วย!”
ซ่างกวนเพียนหรานร้องตะโกนอย่างไร้ยางอาย ทว่าในดวงตากลับไม่มีความอบอุ่นฉันพี่น้องแม้แต่น้อย กลับแฝงไว้ด้วยความสะใจที่ได้แก้แค้น
แม้รถเข็นคันนั้นจะเป็นศาสตราเทพประเภทป้องกัน ซ่างกวนเพียนหรานเข้าใกล้เพียนรั่วไม่ได้ แต่นางหลบไปอยู่ด้านหลังซ่างกวนเพียนรั่วได้ยามอัสนีปราณวิญญาณตกลงมา
ซ่างกวนเพียนหรานแทบจะปรบมือให้ความเฉลียวฉลาดของตนเอง