กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 35 บาดแผลที่ขากำเริบ
ที่จริงแล้ว เรื่องที่ไม่ยอมบอกให้รู้ เพียนรั่วค่อนข้างปรักปรำอู๋เหย่อยิ่งนัก
ถึงอย่างไรตอนนั้นยามอู๋เหย่มอบเก้าอี้ตัวนี้ให้นาง นางก็ยังดูแคลนมันอยู่มาก หากตอนนั้นนางไม่ได้เคลื่อนไหวลำบากและจำเป็นต้องใช้รถเข็นจริง ๆ เพียนรั่วคงจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าโยนรถเข็นคันนี้ทิ้งไว้ตรงมุมใด
ตลอดหลายวันมานี้ เพียนรั่วคิดมาตลอดว่านี่เป็นเพียงรถเข็นธรรมดาคันหนึ่ง แถมยังเป็นรถเข็นที่ไม่ค่อยงามตา นางไม่สนใจฟังคำแนะนำเกี่ยวกับเก้าอี้ตัวนี้แม้แต่น้อย
เมื่อนางไม่สนใจฟัง อู๋เหย่ย่อมไม่สนใจจะพูด เรื่องนี้จึงกลายเป็นความเข้าใจผิดอันงดงาม