กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 23 หารือเรื่องอนาคต
เนื้อหนังเละเทะเป็นแผ่น สีแดงฉานชวนให้หวาดผวา มิน่าเล่า นางถึงรู้สึกอยู่เสมอว่าขาข้างนั้นไม่เหมือนขาของตนเอง ความเจ็บปวดทำให้ชาจนไร้ความรู้สึกไปหมดแล้วมิใช่หรือ?
เพียนรั่วพลันรู้สึกว่าตนคล้ายจะหน้ามืดเมื่อเห็นเลือด
“ข้าคงไม่พิการกระมัง?”
ซ่างกวนจิงอวิ๋นยิ้มบาง “ไม่หรอก แต่บาดแผลใหญ่ถึงเพียงนี้ คงต้องพักฟื้นอีกนานกว่าจะหายดี”
กล่าวจบ ซ่างกวนจิงอวิ๋นก็โรยผงสมานเนื้อหนาเตอะลงบนบาดแผลของเพียนรั่ว “ยาพวกนี้ข้าตั้งใจไปขอจากอาจารย์มา หากเป็นคนอื่น ต่อให้มีเงินหมื่นตำลึงก็ยากจะหาซื้อได้ ตอนนี้ภารกิจของเจ้าคือรีบหายดี อย่าให้ยาเลอค่านี้ต้องเสียเปล่า”