กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 7 เหตุใดนัดดูตัวจึงพกนิยายมาด้วย
ซิวเย่หลีขมวดคิ้วกระตุก ยกมือขึ้นกดเส้นเลือดที่เต้นตุบตรงขมับ แววตาเย็นเยียบยิ่งนัก ครั้นมองสะระแหน่ก็แทบอยากสับนางเป็นหมื่นชิ้น
“สะระแหน่?”
แม้รูปร่างหน้าตาและเสียงของนางจะเปลี่ยนไป แต่เพียงได้ยินรูปแบบการพูดที่ความคิดโลดแล่นไร้ขอบเขตเช่นนั้น ซิวเย่หลีก็รู้แล้วว่า สตรีที่กำมือเขาไว้ตรงหน้าและร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหลพรากผู้นี้คือสะระแหน่ไม่ผิดแน่
สะระแหน่พยักหน้าหงึก ๆ “อืม ๆ ๆ ข้าคือสะระแหน่ สะระแหน่ก็คือข้า”
“ดี” ซิวเย่หลีพยักหน้าอย่างเชื่องช้า แล้วค่อย ๆ แกะอุ้งมือของสะระแหน่ออกจากมือเขา
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าที่นี่คือที่ใด?”
สะระแหน่พยักหน้า
“พูดมา”