กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 5 บุรุษไร้รัก สตรีไร้ใจ
สะระแหน่เทยาเม็ดหนึ่งออกจากขวดกระเบื้องโดยไม่ลังเล ยาเม็ดกลมอวบสีขาวราวกับลูกอมไมลี่ซู่สีขาว กลิ้งไปมาอยู่กลางฝ่ามือ ทว่าสัมผัสเย็นเยียบที่ตกลงบนฝ่ามือของสะระแหน่กลับทำให้นางรู้สึกสบายอย่างอดไม่ได้
เพียนรั่วได้รับทรัพยากรชั้นยอดที่สุดในจวนมาโดยตลอด โอสถในห้องของเพียนรั่วย่อมปรุงโดยนักปรุงโอสถระดับสูง สรรพคุณในการรักษาจึงไม่ต้องเอ่ยถึง
นางก้าวไปสองก้าว เดินไปนั่งลงข้างเตียง แล้วป้อนยาเม็ดนั้นเข้าปากเพียนอู่อย่างไม่ลังเล มือรวดเร็วยิ่ง
ยาเม็ดละลายในปากทันที เพียนอู่พลันลืมตาขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความระแวดระวังขณะมองเพียนรั่ว
“เจ้าให้ข้ากินอะไร?”