บทที่ 16 จะเป็นเถ้าแก่เนี้ยอยู่แล้ว จะจ่ายบิลไปทำ…

บทที่ 16 จะเป็นเถ้าแก่เนี้ยอยู่แล้ว จะจ่ายบิลไปทำไม?

อาคารฮวารุ่น

ภายในห้องส่วนตัวห้องหนึ่งของเผิงเฉิงฮุ่ย

หลี่เมิ่งเหยายืนอยู่หน้าหน้าต่างกระจกสูงจรดพื้น ชมทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเผิงเฉิง พลางอดไม่ได้ที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปด้วยความตื่นตาตื่นใจ

ส่วนหลินฮ่าวนั่งอยู่ข้าง ๆ มองเธอเงียบ ๆ ด้วยรอยยิ้ม

หลังจากได้อยู่ด้วยกันช่วงสั้น ๆ บนรถเมื่อครู่ ทั้งคู่ก็ไม่ห่างเหินเหมือนตอนเพิ่งเจอกันอีกแล้ว

เมื่อหลี่เมิ่งเหยาผู้แสนใสซื่อรู้สึกได้ว่าหลินฮ่าวเป็นคนสบาย ๆ ความตึงเครียดเดิมของเธอก็ผ่อนคลายลงไม่น้อย

หลินฮ่าวพาหลี่เมิ่งเหยามาที่เผิงเฉิงฮุ่ยอีกครั้ง ไม่ใช่เพียงเพราะที่นี่เป็นถิ่นของเขา