กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 534 บรรยากาศชื่นมื่น
“ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตนเองร่อนเร่อยู่ในห้วงสุญญตาปฐมโกลาหลมานานเท่าใดแล้ว” เซียนเว่ยเหยียนขยับย้ายที่มาข้างกายอู๋สวี พิงเสาต้นมหึมา เขาดูเหนื่อยล้าอย่างยิ่ง แหงนหน้าขึ้นพึมพำ “บ่อยครั้งเหลือเกินที่ข้าคิดว่าตนเองคงต้องแก่ตายอยู่ท่ามกลางความมืดมนว่างเปล่าไร้สิ่งใด”
อู๋สวีไม่รู้จะต่อบทสนทนาอย่างไร เขารู้ดีว่าผู้อาวุโสเว่ยเหยียนเองก็แบกรับแรงกดดันมหาศาลไว้เช่นเดียวกับตน
ถึงขั้นที่แบกรับแรงกดดันเช่นนี้มาเนิ่นนานนับพันปีหมื่นปีแล้วด้วยซ้ำ
หากการล่มสลายของแดนเบื้องบนเกิดจากความผิดพลาดของเว่ยเหยียนจริง ๆ ละก็... อู๋สวีไม่กล้าคิดเลยว่าหากเป็นตนเอง สภาพจิตใจก็คงพังทลายแหลกละเอียดตามแดนเบื้องบนไปหมดสิ้นแล้วกระมัง