กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 532 พบเซียนเว่ยเหยียนอีกครา
แววตาของอู๋สวีกลับคืนสู่ปกติ ทว่าร่างกายยังคงสั่นเทา เม็ดเหงื่อขนาดเท่าเมล็ดถั่วผุดพรายบนหน้าผากและไหลรินลงมาไม่ขาดสาย ประหนึ่งสายฝนที่เทกระหน่ำ
บนฝ่ามือทั้งสองข้างส่งความเจ็บปวดเสียดแทงถึงหัวใจออกมา ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่อาจสะกดข่มไว้ได้
เขาอยากจะก้มดูว่ามือของตนเป็นอะไรไป ทว่ากลับยกขึ้นมาไม่ได้
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังพบว่าตนเองควบคุมร่างกายไม่ได้แล้วเสียด้วยซ้ำ
“เจ้าจะทำไปเพื่ออันใดกันเล่า?” เยว่ซาซาผู้อ่อนโยนเอ่ยขึ้นคล้ายกำลังตัดพ้อ