เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 510 เจ้าก็คือจักรพรรดิเซียน
สือหลีนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง อู๋สวีจึงได้แต่นิ่งเงียบตามไปด้วย
"ข้าขอโทษนะ" จู่ ๆ สือหลีก็เอ่ยขออภัยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
อู๋สวีมึนงงไปหมด ไม่รู้ว่าสือหลีขออภัยด้วยเรื่องใด เขาเกาศีรษะพลางหัวเราะเจื่อน "ท่านเซียนสือหลี ท่านกำลังขอโทษเรื่องอะไรหรือ สำนักเสินเต้า ชิงชิง หรือเรื่องอื่นใดกัน"
"คงมีทุกเรื่องกระมัง!" สือหลีทอดสายตาไปทางทิศตะวันออก เหนือทะเลทรายเวิ้งว้างกว้างใหญ่มีเพียงความรกร้างว่างเปล่า มีเพียงสายลมที่ไม่เคยแปรเปลี่ยนมาแต่โบราณกาลพัดผ่านอยู่ไม่หยุด
"แต่สิ่งที่ต้องขอโทษอย่างแท้จริง คงเป็นการตัดสินชะตากรรมของเจ้าไปโดยพลการนั่นแหละ!" สือหลีเอ่ยอย่างทอดถอนใจ
ทว่าอู๋สวีกลับไม่ได้ใส่ใจนัก "มีด้วยหรือ ข้าว่าข้าก็ดื้อรั้นเอาเรื่องแล้วนะ"
สือหลียิ้มอย่างฝืนฝืน มองใบหน้าของอู๋สวีด้วยแววตาลึกซึ้งระคนเศร้าหมอง