กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 487 แทบไม่ต่างจากตายไปแล้ว
ยังดีที่เป็นเพียงเรื่องตกใจเปล่า
นกชิงเหนี่ยวทั้งสองตัวยังคงคายก้อนหินสีเล็ก ๆ ออกมาไม่หยุด นั่นคือสิ่งที่ได้จากการกลั่นลมปราณของพวกมัน
ว่าไปแล้ว พออู๋สวีเห็นเข้าก็อดนึกรังเกียจขึ้นมานิด ๆ ไม่ได้ "หินที่สร้างศิลาเต๋าให้ข้า ก็เป็นพวกมันคายออกมาด้วยหรือนี่"
ทว่าเขาก็แค่รังเกียจอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะนึกถึงปัญหาใหญ่หลวงอีกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้
อย่าเพิ่งพูดถึงท่านผู้อาวุโสเยว่ซาซาทั้งสองคนเลย จิตสัมผัสหลักของอวี๋หลิงก็ยังคงหลับใหลอยู่ในทะเลปราณในตันเถียนของเขาเช่นกัน
เยว่ซาซาทั้งสองคนยังพอจะตื่นขึ้นมาเองได้ ต่อให้ไม่ตื่น ในฐานะเศษเสี้ยวจิตสัมผัสที่หลงเหลืออยู่สองส่วน พวกนางก็คงไม่มีปัญหาใหญ่อะไร