เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 471 ท้องฟ้าสว่างโร่
คนเป็นสามคนที่บังเอิญมาเจอกันในแดนปรโลก ต่างยืนอยู่คนละเนินดินแล้วสนทนากันข้ามระยะห่างเช่นนั้น
"ที่ข้าเอ่ยถึงบานประตูสู่แดนปรโลกครึ่งบานที่ถูกสะกดไว้ทางเหนือสุด ก็เพราะนั่นเป็นหนทางเดียวที่ข้าคิดออกว่าจะออกไปจากที่นี่ได้" อู๋สวีถอนหายใจยาว เขาไม่ได้ท้อแท้สิ้นหวังเรื่องการหาทางออกจากแดนปรโลก หากแต่หดหู่ใจที่ในโลกมนุษย์กลับมีประตูสู่แดนปรโลกที่สมบูรณ์ปรากฏขึ้น โดยที่ยุทธภพแดนเซียนไม่ระแคะระคายแม้แต่น้อย
นี่หมายความว่า ความพยายามตลอดนับพันร้อยปีของสี่มหาสำนักและยุทธภพแดนเซียนในการผนึกประตูสู่แดนปรโลก อาจเป็นเรื่องสูญเปล่าทั้งหมด
"ท่านผู้อาวุโส..." น้ำเสียงของอูเซิ่งเหยียนยิ่งหดหู่ลงไปอีก "พวกเราตามหามาห้าปีแล้ว แต่ก็ยังไม่พบประตูสู่แดนปรโลกเลยแม้แต่เงา..."