เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 386 โปรดจริงจังกันหน่อย
“เจ้ารนหาที่ตายเอง!” เสียงคำรามของเยียนเมี่ยดังก้องขึ้นในถ้ำที่พังทลาย
อู๋สวีหาได้หวาดกลัวแม้แต่น้อย เขาสะบัดกระบี่ในมือ ประกายกระบี่ท่าที่สี่ถามฟ้าพุ่งทะยานสู่เวหา เยียนเมี่ยไม่แม้แต่จะหลบเลี่ยง ยื่นฝ่ามือออกไปคว้าจับเจตจำนงกระบี่ไว้โดยตรงแล้วบีบจนแหลกสลาย
“สำเร็จหรือไม่” จิตกระบี่ฝูเอ่ยถามอย่างตื่นเต้น
“น่าจะมั้ง!” อู๋สวีตอบกลับ การเคลื่อนไหวไม่หยุดชะงักแม้แต่น้อย พุ่งตรงไปยังข้างกรงขังมิติของเยว่ซาซา ลมปราณดั่งเชือกเส้นหนาพันธนาการหินอำพันยักษ์สูงเท่าตัวคนก้อนนี้เอาไว้
“เจ้าจะทำอะไรน่ะ?!” เยว่ซาซากรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ
อู๋สวีมัดหินอำพันยักษ์ไว้แล้วเหวี่ยงขึ้นสู่ฟ้า จากนั้นจึงบังคับหินอำพันยักษ์ราวกับใช้ลูกตุ้มดาวตก ฟาดเข้าใส่ศีรษะของเยียนเมี่ยอย่างจัง