เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 357 ข้าอยากกลับบ้าน
บนดาบหัวผีของชายผู้นั้นปรากฏรูทะลุหน้าหลังขึ้นรูหนึ่ง ทั้งยังทะลวงผ่านทะเลปราณในตันเถียนของเขาไปด้วย เขาเอามือกุมท้องตนเองอย่างเหม่อลอย รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาเล็กน้อย
ในชั่วพริบตานั้น เขาถึงกับไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น ทั้งยังรู้สึกว่าทะเลปราณในตันเถียนของตนเย็นวาบชวนสบายอย่างยิ่ง ทว่าความไร้เรี่ยวแรงและความหวาดกลัวพลันเข้าครอบงำเขาทันที
ด้วยสัญชาตญาณ ดาบหัวผีของเขาจึงร่วงหล่นลงสู่พื้น เขามองอู๋สวีด้วยความหวาดกลัวพลางถอยหลังไปสองก้าว
อู๋สวีขมวดคิ้ว
ไอขุมนรกโยวหมิงที่ตกค้างอยู่ในร่างชายผู้นั้นหวาดกลัวบัวพิสุทธิ์อย่างยิ่ง จึงเริ่มหนีเตลิดไปมาอย่างบ้าคลั่ง ผิวหนังของชายผู้นั้นโป่งพองบิดเบี้ยวอย่างประหลาด ราวกับมีงูตัวเล็กนับไม่ถ้วนกำลังจะมุดทะลุออกมา