เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 347 ซ้ำซากจำเจ
เพียงเผลอใจไปชั่วขณะ นักพรตหญิงผู้นั้นก็พลัดตกลงมาจากกระบี่บินของตนเอง ร่างกายช่วงแขนขาเย็นเฉียบขึ้นมาอย่างรวดเร็วกลางเวหา ถึงกับลืมแม้กระทั่งจะร่ายวิชาช่วยตัวเอง
ร่างของอู๋สวีวูบไหว จิตกระบี่ฝูพุ่งปราดออกไป เขาสะบัดแขนเสื้อคราหนึ่ง ม้วนร่างนักพรตหญิงผู้นั้นขึ้นมาโดยตรง
พอวางนางลงอีกครั้ง อู๋สวีก็กลับมายังหุบเขาที่เต็มไปด้วยศิลาจันทร์ขาวแห่งนั้นแล้ว
นักพรตหญิงไม่ร้องขอความเมตตาอีกต่อไป นางได้แต่มองอู๋สวีตาค้าง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
อู๋สวีเองก็ไม่มีประสบการณ์ในการเค้นสอบ จึงจำต้องแสร้งทำสีหน้าเย็นชาแล้วเอ่ยว่า "เจ้าอธิบายมาจะดีกว่า"
นักพรตหญิงสะดุ้งสุดตัว นางมองตามสายตาของอู๋สวีไป สิ่งที่เห็นก็คือร่างไร้วิญญาณอันบิดเบี้ยวของหลินเซิงแห่งหมู่บ้านลั่วเยว่พัวที่นอนทอดร่างอยู่บนพื้น