เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 310 ผ้าแพร
ในดินแดนหนานอู แทบจะไม่มีภูเขา แม้มีก็ไม่สูงใหญ่ กลุ่มเขาสูงเพียงแห่งเดียวก็คือที่ตั้งสำนักหนานอู
ในฐานะยอดอัจฉริยะที่สำนักหนานอูจะมีสักคนในแต่ละยุค เสี่ยวชีจึงครอบครองยอดเขาเล็ก ๆ แห่งหนึ่งไว้เป็นสถานที่บำเพ็ญส่วนตัว ตำแหน่งนี้เสี่ยวชีเป็นคนเลือกเอง ที่นี่มีไอหยินค่อนข้างเข้มข้น ซึ่งส่งผลดีต่อการบำเพ็ญของวิญญาณร้ายเสี่ยวปามากกว่า
หลังจากเสี่ยวชีถูกชิงหย่วนพาตัวกลับมา เพราะนางต้องโคจรลมปราณรักษาอาการบาดเจ็บ ชิงหย่วนจึงจากไปทันที ส่วนอาเหยียนนั้นถูกเสี่ยวชีด่าทอไล่ไปตั้งแต่กลางทางแล้ว
“อาเหยียนทำเกินไปแล้ว! ถึงกับกล้าลงมือกับเสี่ยวปาตรง ๆ!” ยามพลบค่ำ เสี่ยวชีโคจรลมปราณรักษาอาการบาดเจ็บเสร็จสิ้น พลางนึกถึงเหตุการณ์หน้าประตูสำนักเมื่อช่วงเช้า เสี่ยวปาไม่กล้าผูกใจเจ็บต่ออูหานอวิ๋น ความขุ่นเคืองทั้งหมดจึงระบายใส่ตัวอาเหยียนที่พักนี้ชอบขัดใจนางอยู่ตลอด