เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 208 ชินชากับการดิ้นรน
นับแต่ลงจากยอดเขาหลิงปัว ช่วงเวลาสั้น ๆ เพียงสองเดือน อู๋สวีคล้ายผ่านสถานการณ์ที่ต้อง 'สู้ตายถวายชีวิต' มานับครั้งไม่ถ้วน จนกระทั่งเขาเริ่มชินชากับความรู้สึกของการดิ้นรนเอาชีวิตรอดเจียนตายเช่นนั้นไปเสียแล้ว
“สวรรค์ไม่คุ้มครองสำนักเสวียนสุ่ยของพวกเรา พวกเราต้องดิ้นรนอยู่ร่ำไป เมื่อไรจะจบสิ้นกันเล่า?” อู๋สวีสะบัดกระบี่ เอ่ยถามวิถีสวรรค์อีกครา
สถานการณ์แบบใดที่ช่วยให้คนเติบโตได้รวดเร็วที่สุด? ประสบการณ์แบบใดที่ทำให้ระดับการบำเพ็ญของผู้ฝึกตนก้าวกระโดดขึ้นอย่างมหาศาล? ก็คงเป็นสภาพการณ์ที่ต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดแทบทุกวันอย่างที่อู๋สวีกำลังเผชิญอยู่นี้กระมัง
ถามฟ้า นี่เป็นครั้งที่สามแล้วที่อู๋สวีถามฟ้า
ไร้ซึ่งกลิ่นอายสะเทือนเลื่อนลั่นฟ้าดิน ไร้ซึ่งปราณกระบี่ถาโถมดั่งคลื่นสมุทร มีเพียงม่านแสงหลากสีสายหนึ่งที่ถูกอู๋สวียกกระบี่ตวัดฟันออกไป