เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 170 อูเนี่ยนหนานแห่งสำนักอินเยว่
เหอปี้รู้สึกกระอักกระอ่วน ไม่รู้ว่าจะตอบรับอย่างไรดี
อูหานอวิ๋นผู้นี้จริงใจและหวังดีต่อเขาอย่างแท้จริง เหอปี้สัมผัสได้ ทว่าเรื่องพรรค์นี้ควรจัดการเช่นไรเล่า? ประจบสอพลอ หรือหน้าไหว้หลังหลอกอะไรเทือกนั้น เหอปี้ก็ทำไม่เป็นเสียด้วย!
มู่เป่ยเหย่เองก็พลอยกระอักกระอ่วนไปด้วย แม้ความรู้สึกของเขาจะหนักไปทางอิจฉามากกว่าก็ตาม เขารู้ดีว่านี่คือวาสนาของเหอปี้ อิจฉาไปก็ใช่ว่าจะได้มา สู้รอให้อูหานอวิ๋นว่างลง แล้วค่อยขอคำชี้แนะจากยอดฝีมือขั้นสูงผู้นี้เรื่องการโคจรลมปราณหรือประสบการณ์ด้านเพลงยุทธ์ยังจะดีเสียกว่า
เพราะคราวก่อน เพียงแค่มู่เป่ยเหย่ยืนฟังอูหานอวิ๋นเอ่ยชี้แนะเหอปี้ผ่าน ๆ เขาก็ก้าวข้ามธรณีประตูจากขั้นสร้างฐานช่วงสูงสุดเข้าสู่ขั้นแก่นทองได้แล้วนี่นา!
อูหานอวิ๋นเองก็เพียงแต่พูดไปตามอารมณ์ ไม่ได้คิดจะถือสาหาความเหอปี้จริง ๆ พอด่าไปคำหนึ่งแล้ว นางก็ยกสองมือขึ้นเท้าคาง เอ่ยอย่างเนือย ๆ เล็กน้อยว่า "ควรเอาขึ้นมาได้แล้ว หากแกนเพลิงแช่อยู่ในสระน้ำเย็นนานเกินไป มันจะดับเอานะ!"
ได้ยินเช่นนั้น เหอปี้ก็รีบแผ่จิตสัมผัสออกไปทันที
พริบตาที่จิตสัมผัสจมลงสู่สระน้ำเย็น ทั่วทั้งร่างของเหอปี้พลันหนาวเหน็บราวกับถูกแช่แข็งในทันใด! "นี่มัน! ไฉนถึงได้หนาวเย็นปานนี้!?"
เหอปี้ได้ประจักษ์ถึงอานุภาพของสระน้ำเย็นที่เชื่อมตรงสู่ชีพจรปฐพีแห่งนี้แล้ว! แม้แต่สติสัมปชัญญะของเขายังพลอยแข็งทื่อไปหมด!