เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 154 ข้าเตะแก่นทองตัวเอง
มู่เป่ยเหย่หากิ่งไม้มาอย่างงุ่มง่าม เสียบแผ่นแป้งแล้วเริ่มปิ้งอย่างตั้งอกตั้งใจ
อู๋สวีกำลังจะอ้าปากพูด ผู้มีฤทธิ์ชาวหนานอูผู้นั้นพลันโน้มตัวลงมาตรงหน้าเขา “ผู้อาวุโสท่านนี้เก่งกาจถึงเพียงนั้นเชียวหรือ วิถีสวรรค์ถึงต้องตามผ่าไม่ยอมปล่อยเช่นนี้”
นางจ้องกำไลปลาวิญญาณคาบหางบนข้อมือของอู๋สวี พูดพลางยื่นนิ้วหนึ่งออกมาแล้วดีดลงไปเบา ๆ!
“หึ่ง!” กำไลปลาวิญญาณคาบหางแผ่คลื่นเสียงที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าออกมาสายหนึ่ง ซัดร่างของพวกอู๋สวีทั้งสามคนกระเด็นไปในพริบตา ทว่าป่าไม้รอบด้าน ใบไม้ร่วง หรือแม้แต่กองไฟตรงหน้าพวกเขากลับไม่มีความไหวติงเลยแม้แต่น้อย
“เจ้าเป็นใครกัน ต้องการจะทำอะไร” เหอปี้ผุดลุกขึ้นเป็นคนแรก ชี้หน้าตะคอกใส่ผู้มีฤทธิ์ชาวหนานอูผู้นั้น ขณะเดียวกันทั่วทั้งร่างของเขาก็ถูกเปลวเพลิงสีชาดห่อหุ้มไว้ทันที
ผู้มีฤทธิ์ชาวหนานอูไม่สนใจเขา นางพึมพำพลางละสายตาออกจากกำไลปลาวิญญาณคาบหาง “ดูท่าผู้อาวุโสท่านนี้คงจะปรากฏกายออกมาไม่ได้จริง ๆ สินะ!”
อารมณ์ของอู๋สวีหงุดหงิดจนแทบจะระเบิดออกมา ยิ่งกว่าเปลวเพลิงบนร่างและลมปราณธาตุไฟที่พลุ่งพล่านอยู่ในกายของเหอปี้เสียอีก
“ปัญหาประดังเข้ามาไม่หยุดหย่อนไม่จบไม่สิ้น! วิถีสวรรค์จงใจจะไม่ให้พวกเราได้พบหน้าท่านอาจารย์หรืออย่างไร!”