เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 134 เมามายสักครา
ความมืดมิดคงอยู่เพียงชั่วพริบตาเดียว
กระบี่แห่งทัณฑ์สวรรค์เริ่มแตกร้าว ทว่ากระบี่ทองคำยักษ์ที่ปริแตกก็ยังคงรักษารูปเล่มกระบี่ไว้ได้ กลิ่นอายอันมุ่งทำลายล้างทุกสรรพสิ่งมิได้ลดทอนลงแม้แต่น้อย
ปลายกระบี่มหึมากดทับอู๋สวี แทงทะลวงร่างเขาจมลงไปในเกลียวคลื่นลูกใหญ่ห้าสี จากนั้น ประตูเซียนบานหนึ่งแห่งเขาเซียนเหมินก็พังทลายลงด้วยเสียงกึกก้องกัมปนาท! หน้าผาหินทั้งแถบถล่มลงมา ฟาดทับใส่ประตูเซียนอีกฟาก นับแต่นี้ไป หุบเขาประตูเซียนจึงไม่มีอยู่อีกแล้ว!
ท่ามกลางการแตกสลายของประตูเซียน ฝุ่นควันฟุ้งตลบไปทั่วผืนฟ้า กระบี่แห่งทัณฑ์สวรรค์ที่ปริแตกลงมือโจมตีจนสิ้นสุด ก่อนจะค่อย ๆ แตกกระจายกลายเป็นละอองแสงสีทองเต็มท้องฟ้า แล้วสลายหายไปพร้อมกับเมฆสายฟ้าเคราะห์
ลมพายุลูกหนึ่งพัดกวาดมา เผยให้เห็นประตูเซียนที่บัดนี้เหลือเพียงซีกพัง ๆ ปรากฏรอยร้าวฉานขนาดใหญ่อันน่าสะพรึงกลัวพาดผ่าน ส่วนผืนน้ำเจ็ดสีของอู๋สวีเหนือประตูเซียนนั้นก็อันตรธานหายไปนานแล้ว
"ทะยานเซียน... เหนือกว่าทะยานเซียน การโจมตีของเซียนทองคำ อานุภาพที่แท้จริงของทัณฑ์สวรรค์อย่างนั้นหรือ?!" หลี่ฉีโส่วพึมพำกับตนเอง