เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 112 มีทรัพย์อย่าโอ้อวด
“เข้าใจผิดแล้วขอรับ! เข้าใจผิดแล้ว! ท่านผู้อาวุโสทุกท่าน พวกผู้น้อยไม่ได้มีเจตนาร้ายเลยนะขอรับ!” ชวีซานจินตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ รีบกลิ้งตัวลุกขึ้นยืนแล้วโบกไม้โบกมือให้หลี่หวนเจี้ยนกับทุกคนในที่นั้นพัลวัน
กู้ชิงชิงมองเหอปี้ที่คุกเข่าหมดแรงอยู่กับพื้น นางไม่ได้สนใจคนไม่กี่คนที่โผล่พรวดพราดเข้ามาแม้แต่น้อย แม้น้ำตาจะหยุดไหลแล้ว ทว่าตอนนี้กลับไม่รู้ว่าจะคลี่คลายสถานการณ์ตรงหน้าอย่างไรดี
“อวิ่นเอ๋อร์!” พอหลี่หวนเจี้ยนโยนไอ้หนุ่มสำนักเสินเต้าสองคนนั้นเสร็จ ร่างก็วาบเข้าไปอยู่ข้างเหวินเยี่ยนที่กำลังประคองอวิ่นเอ๋อร์อยู่ พร้อมเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง
เหวินเยี่ยนเดิมทีก็ไม่รู้จะปลอบใจคนหนุ่มสาวทั้งสามที่กำลังเศร้าโศกอย่างไรอยู่แล้ว พอเห็นหลี่หวนเจี้ยนโผล่มาอย่างพรวดพราดซ้ำยังโยนเด็กหนุ่มมาให้อีกสองคน นางจึงไม่สนบุญคุณที่เขาช่วยซัดเคราะห์สวรรค์จนสลายไปแม้แต่น้อย คว้าตัวเขาได้ก็เทศนาสั่งสอนทันที
“ศิษย์พี่! ท่านอายุปูนนี้แล้ว มีศิษย์กับเขาแล้วแท้ ๆ ทำไมยังทำตัวพรวดพราดไม่รู้จักคิดอีก! แล้วโยนเจ้าสองคนนี้มาทำไมกัน?”
หน้าแก่ ๆ ของหลี่หวนเจี้ยนแดงเรื่อขึ้นมาด้วยความเก้อเขิน “หลังจากข้าซัดเคราะห์สวรรค์แตกไปแล้ว ก็เหลือบไปเห็นเจ้าสองคนนี้ทำลับ ๆ ล่อ ๆ แอบส่องมาทางนี้ เลยรวบตัวพามาด้วยเลย”
“ไม่ ไม่ ไม่ขอรับ! ท่านผู้อาวุโสเข้าใจผิดแล้ว พวกเราจะไปทำลับ ๆ ล่อ ๆ ได้อย่างไรกัน! ที่เห็นเรื่องในวันนี้เข้า เป็นเรื่องบังเอิญล้วน ๆ บังเอิญจริง ๆ ขอรับ!” ชวีซานจินรีบปฏิเสธเป็นพัลวัน