เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 87 เมฆเคราะห์สลาย
ทันทีที่อสนีสีม่วงเหล่านั้นถูกปราณกระบี่ประกายเงินขับไล่ออกไปจนหมดสิ้นปาฏิหาริย์ก็บังเกิดขึ้น!
เหอปี้และชื่อหู่กลับกระอักเลือดคั่งที่ปนเปื้อนทั้งสีดำ สีทอง และสีม่วงออกมาพร้อมกัน! ทั้งสองกลับมาหายใจได้อีกครั้งในเวลาเดียวกัน!
"ยังไม่ตาย!" ทุกคนที่ได้เห็นภาพนี้ต่างก็ตกตะลึงจนพูดไม่ออก!
"ศิษย์พี่ใหญ่!!!" ท่าทางของหลี่หวนเจี้ยนแทบจะคลุ้มคลั่งเขากระโดดโหยง ๆ หันไปมองหลี่ฉีโส่ว
ขณะที่หลี่ฉีโส่วก็โยนลูกแก้วใสเม็ดหนึ่งไปยังพวกอู๋สวีแทบจะในจังหวะเดียวกัน"ข้ารู้แล้ว! หวังเพียงว่าจะไม่เป็นการทำร้ายพวกเขาแทน!"
"ยังมีความหวังอยู่!" กู้ชิงชิงแทบจะต้านทานสายฟ้าอสนีเคราะห์สีทองอันเงียบงันไร้สำเนียงนี้ไม่ไหวแล้ว! อานุภาพของสายฟ้าอสนีเคราะห์นี้ไม่เพียงส่งผลต่อพฤกษาปราณกระบี่เท่านั้น แต่บนสองมือของกู้ชิงชิงกลับประหนึ่งแบกรับขุนเขานับหมื่นชั่งเอาไว้! "ศิษย์พี่! ต้องสำเร็จให้ได้นะ!"
ในที่สุดกู้ชิงชิงก็ไม่อาจต้านทานได้ แขนทั้งสองข้างระเบิดบาดแผลออกมานับไม่ถ้วนพร้อมกัน โลหิตสาดกระเซ็น! แขนของนางถึงกับหักสะบั้นลงพร้อมกันทั้งสองข้าง! เมื่อขาดการร่ายเคล็ดมือของกู้ชิงชิงคอยหนุน พฤกษาปราณกระบี่ที่ยันสายฟ้าอสนีเคราะห์สีทองไว้ได้เพียงสามลมหายใจก็พังทลายลงเสียงดังกึกก้อง!