เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 62 เรียกได้ว่าเป็นปาฏิหาริย์
เงาร่างเพลิงนั้นพูดด้วยน้ำเสียงแบบเดียวกับเหอปี้ ทำเอาอู๋สวีและกู้ชิงชิงตกตะลึงจนแทบสิ้นสติ พริบตานั้นเงาร่างเพลิงคว้าจับเปลวไฟสีดำแล้วออกแรงบีบ เสียง “เป๊าะ” ดังขึ้นเบา ๆ เปลวไฟสีดำก็สลายหายไป และเงาร่างเพลิงนั้นก็พลันสลายตัวตามไปด้วยทันที!
เหอปี้ที่นั่งขัดสมาธิมาโดยตลอด จู่ ๆ ก็หมดแรงฟุบตัวลงไปในบัดดล
“นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันเนี่ย?” อู๋สวีสับสนมึนงง ทว่าเงาร่างเพลิงนั้นดูท่าคงไม่มีเจตนาร้าย หากแต่ตั้งใจจะมาช่วยชีวิตเหอปี้เสียมากกว่า
กู้ชิงชิงรีบปรี่เข้าไปตรวจดูอาการของเหอปี้ เมื่อเห็นว่าลมหายใจของเขากลับมาราบรื่นในที่สุด อีกทั้งอาการบาดเจ็บภายในทั่วร่างก็อันตรธานหายไปหมดราวกับปาฏิหาริย์! “ศิษย์พี่ ศิษย์น้องไม่เป็นไรแล้ว เขาแค่หมดสติไปเท่านั้น!”
“ชิงชิง เมื่อครู่นี้เจ้าสังเกตเห็นหรือไม่ว่าเงาร่างเพลิงตนนั้นพูดจาด้วยท่าทางแบบเดียวกับศิษย์น้องเปี๊ยบ? ยิ่งไปกว่านั้น แม้หน้าตาจะไม่ใช่เขา แต่แววตานั่นคือเหอปี้ไม่ผิดแน่!” อู๋สวีเอ่ยถาม
กู้ชิงชิงขมวดคิ้ว อุ้มเหอปี้ที่เนื้อตัวอ่อนปวกเปียกขึ้นมาแล้วกล่าวว่า “ศิษย์พี่ พวกเราออกไปข้างนอกกันก่อนเถอะ! ที่นี่ร้อนเกินไปแล้ว หากขืนไม่ออกไป ศิษย์น้องคงได้สุกเป็นหมูตุ๋นแน่! แล้วก็ เท้าของท่านเองก็ใกล้จะสุกแล้วด้วย!”
“อ๊ากกก!!!” เสียงกรีดร้องโหยหวนนี้ดังมาจากอู๋สวีที่กำลังกุมเท้าตัวเองไว้ ความเจ็บปวดรวดร้าวแทบจะพุ่งทะลุขึ้นไปถึงชั้นเมฆ!