เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 60 สุยหวงหัวโล้นเตียน
สำนักเซียนเหมิน เขตฉีอวิ่นต้งเทียน เมื่อหมื่นปีก่อนมีอุกกาบาตนอกพิภพพุ่งชนเข้าใส่เทือกเขาหลงเหว่ย ทิ้งหลุมอุกกาบาตขนาดยักษ์เอาไว้ท่ามกลางขุนเขาน้อยใหญ่ ภายในหลุมเต็มไปด้วยหินประหลาด อีกทั้งแรงกระแทกมหาศาลยังทำให้พื้นที่บริเวณนี้แตกต่างจากจุดอื่นทั้งหมดของเทือกเขาหลงเหว่ย จนก่อเกิดเป็นระบบนิเวศอันเป็นเอกลักษณ์
สิ่งที่เห็นได้ชัดที่สุดก็คือ ภายในหลุมยุบแห่งนี้รวมถึงพื้นที่ใกล้เคียงบางส่วนมีสภาพอากาศอบอุ่นราวกับฤดูใบไม้ผลิตลอดทั้งสี่ฤดู พืชพรรณดอกหญ้าเขียวชอุ่มงอกงาม ทั้งยังมีฝนตกผิดแปลกจากธรรมดาอย่างยิ่ง ปริมาณน้ำฝนที่มากและตกบ่อยครั้งนั้น มักจะเป็นสองถึงสามเท่าของทิวเขารอบข้างเลยทีเดียว
ช่วงเช้าของวันนี้ในฉีอวิ่นต้งเทียนยังมีฝนเทลงมาราวกับฟ้ารั่ว ทว่าครั้นถึงยามนี้ที่ซือเหวินเดินตามจู้ต้างเข้ามา ท้องฟ้าก็เปิดโล่ง แสงแดดสาดส่องสดใสแล้ว
ซือเหวินได้พบกับเจินเหรินหมิงสือในลานเรือนเงียบสงบที่ไม่สะดุดตาแห่งหนึ่ง อีกฝ่ายเป็นอาจารย์ของจู้ต้างกับสุยหวง หรือก็คือท่านปู่เจารย์ของเขานั่นเอง
เจินเหรินหมิงสือมีใบหน้าอ่อนเยาว์อย่างยิ่ง ผิวขาวไร้หนวดเครา แววตาที่มองมายังซือเหวินเปี่ยมด้วยความอ่อนโยน หากมิใช่เพราะจู้ต้างได้แนะนำไว้ก่อนว่านี่คือท่านปู่เจารย์ ซือเหวินคงคิดว่านี่เป็นศิษย์รุ่นราวคราวเดียวกับตนไปแล้ว