เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 33 สำนักเซียนเหมิน
ทั้งสี่กลับมายังตลาดอวิ๋นปี้ อู๋สวีกัดฟันทนความปวดใจอย่างรุนแรง สั่งสำรับอาหารราคาหนึ่งหยกเซียนที่ว่ากันว่าใช้วัตถุดิบบางส่วนเป็นหญ้าเซียนมาหนึ่งโต๊ะ
เมื่อเห็นเต้าหู้คลุกต้นหอมตรงหน้า อู๋สวีแทบจะหลั่งน้ำตาออกมา
“ท่านอาจารย์! ศิษย์ได้ดีแล้ว! ได้กินต้นหอมเซียนแล้ว! ต้นหอมเซียนเชียวนะ!” ภายใต้สายตาส่งสัญญาณอันแน่วแน่ระคนเจ็บปวดของอู๋สวี เหอปี้และกระทั่งอวิ่นเอ๋อร์ก็ลงมือกินกันอย่างเต็มคราบ แทบจะแย่งกินกับผู้เฒ่าขอทานโดยไม่เกรงอกเกรงใจเลยสักนิด!
เถ้าแก่โรงเตี๊ยมต้องยอมเสียข้าวสวยผสมข้าววิญญาณไปเต็ม ๆ สองหม้อ พ่วงด้วยชาดีอีกหนึ่งกา ถึงส่งพวกที่เหมือนผีอดโซมาเกิดทั้งสี่คนนี้ไปได้!
“เอาละ! ข้าดูพวกเจ้าสามคนออก ปรุโปร่งดีนัก! เยี่ยม! เป็นคนหนุ่มสาวที่เข้าท่าทั้งนั้น! พวกเจ้าจงตั้งใจบำเพ็ญเพียรไปเถอะ ข้าไม่ได้ร่วมทางกับพวกเจ้าแล้ว ขอตัวไปก่อนล่ะนะ!” บนสถานีพักม้าด้านนอกตลาดอวิ๋นปี้ ผู้เฒ่าขอทานตบท้องที่อิ่มแปล้ พลางเอ่ยด้วยความพึงพอใจ
“ผู้อาวุโสโปรดช้าก่อน!” อู๋สวีรีบขวางผู้เฒ่าขอทานไว้แล้วดึงเขาไปด้านข้าง กระซิบเสียงเบาว่า “ผู้อาวุโส วิชาของท่านต้องยอดเยี่ยมเป็นเลิศแน่นอน!”
“นั่นมันแน่อยู่แล้ว!” ผู้เฒ่าขอทานยักไหล่ไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ