กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 250 เหล่าเจ้าปกครองขั้นแปด: วันนี้ พวกเราต้องตายจริง ๆ เหรอ?
เสียงกรีดร้องโหยหวน
เจ้าปกครองกาลเวลากำลังร้องครวญคราง
ทว่าไร้ประโยชน์ ร้องขอความเมตตาก็ไม่ช่วยอะไร
อาณาเขตหยุดนิ่งเวลาก็ยังคงอยู่ และยังต้องขอบคุณที่เขามีสมองอยู่หลายส่วนบนรยางค์แขนขา แต่ก็เพราะเป็นเช่นนี้นี่เอง เขาถึงได้สัมผัสถึงความสิ้นหวังที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม…
ถูกมนุษย์ผู้นี้
กินไปทีละคำ ๆ ราวกับกำลังกินซาชิมิ
กัดลงไปคำหนึ่ง น้ำทะลัก กัดลงไปอีกคำ ส่งผลให้ “มัน” ในยามนี้ยังคงดิ้นรนอยู่ในปาก… สุดยอดไปเลย!
กู้ไป๋กินอย่างเอร็ดอร่อย ทว่าก็ยังคงหิวโซ เจ้าปกครองคนเดียวไม่อยู่ท้องเลย กินไปกินมา ในที่สุดเจ้าปกครองกาลเวลาก็ไม่ส่งเสียงร้องอีก และอาณาเขตเวลาก็หมดฤทธิ์ลง…
เหล่าเจ้าปกครองคนอื่นที่กำลังเร่งรุดมา