เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 245 ราชาแมลงกู้ไป๋: ผมไม่ใช่ราชาแมลง! ตอนนี้ จ่ายภาษีมาให้หมด!!
ไม่ใช่แค่เขาที่ไม่เชื่อ
คนส่วนใหญ่ต่างก็ไม่เชื่อเรื่องนี้กันทั้งนั้น
ราชาแมลงจะใจดีให้ความร่วมมือยอมปล่อยให้คนมาช่วยพวกเราออกไปเนี่ยนะ?
อย่ามาล้อเล่นน่า แต่ว่าถ้าเกิดเป็นเรื่องจริงขึ้นมาล่ะ? ถ้าเกิดฟลุกจริงขึ้นมาล่ะ? ดังนั้นแต่ละคนจึงเริ่มรวบรวมสิ่งของ มีทั้งเคล็ดวิชา ทั้งคำมั่นสัญญา กระทั่งบางคนยังควักเอาอวัยวะเหนือธรรมชาติบนร่างตัวเองออกมาด้วยซ้ำ
ลวี่เหว่ยมองดูข้าวของที่กองพะเนิน
ยิ้มกว้างอย่างมีความสุข นี่มันคือกำไรล้วน ๆ ชัด ๆ
ยิ่งไปกว่านั้น แต่ละคนยังเขียนสัญญายืมเงินไว้อีกด้วย นี่มันคืออะไร? นี่มันคือความชอบธรรม นี่มันคือข้ออ้างชั้นดี ใครเบี้ยวหนี้ ก็บุกไปซัดคนคนนั้นถึงบ้านได้เลย…
“ท่านลวี่ รับประกันได้จริง ๆ หรือว่าพวกเราจะออกไปได้อย่างปลอดภัย?”