เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 217 แฝงตัวเข้าไป กากบาท ลุยแหลกเข้าไป ถูกต้อง!!
แต่ละคน ล้วนอยากจะเป็นตาอยู่กันทั้งนั้น
เห็นได้ชัดว่า ในบรรดาเผ่าพันธุ์โบราณ บรรดาตัวตนโบราณกาลที่ยังมีชีวิตอยู่
ต่างก็กำลังเร่งฟื้นฟูพลังของตน เส้นทางเหนือธรรมชาติที่พวกเขาเคยเดินผ่านมา บัดนี้ก็แค่ก้าวเดินซ้ำอีกรอบเท่านั้น เพียงแต่การรวบรวมทรัพยากรเหล่านี้ มันยังเชื่องช้าเกินไป…
“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”
“จริงสิ ฝ่าบาท ก่อนหน้านี้มีมนุษย์มาที่นี่ บอกว่าต้องการจะสื่อสารอย่างสันติกับพวกเรา…”
“สื่อสารอย่างสันติ? หึหึหึ น่าขัน ไม่ต้องไปสนใจ ก็แค่โครงกระดูกก้นหลุมศพฝูงหนึ่ง เป็นเพียงกบในกะลาเท่านั้น ภายใต้แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวของเผ่ามารสวรรค์พวกเรา พวกมันก็เป็นแค่เครื่องมือช่วยเก็บรวบรวมสสารสุญญะให้เราเท่านั้นแหละ”
อสูรมารสวรรค์โลกาแค่นหัวเราะเยาะออกมาคำหนึ่ง
มนุษย์นั้นเปราะบางจนเกินไป
ในโลกเดิมของพวกเขาในอดีต