กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 202 กู้ไป๋, ฝูงแมลง: เชี่ยเอ๊ย นี่มันเกมตามชัดๆ เลยนี่หว่า!!
จนกระทั่งกู้ไป๋กลืนกินจนอิ่มหนำ
ถึงได้จำต้องปิดช่องทางนี้ลง
ทว่าเบื้องล่างนั้น กลับพังพินาศย่อยยับจนแทบดูไม่ได้แล้ว
บรรดาแมลงทั้งหลาย เพิ่งเคยได้สัมผัสเป็นครั้งแรกว่าความหวาดกลัวคือสิ่งใด!!
ทว่าแมลงมันมากเกินไป ฆ่าไม่หมด ฆ่าอย่างไรก็ไม่หมดจริง ๆ นี่คงเป็นจุดที่น่าสะพรึงกลัวของฝูงแมลงกระมัง พลังชีวิตช่างเหนียวแน่น ฝูงตั๊กแตนแห่งจักรวาลของแท้…
“ฆ่าไม่หมด…”
“ฆ่าไม่หมดจริง ๆ พวกแกมันจะเยอะเกินไปแล้วโว้ย!!”
“ไม่รู้ว่าระเบิดเห็ดพวกแกจะเอากันไหม ไปตายให้หมด ไปตายให้หมดซะ!!”
กู้ไป๋ยกมือขึ้นแล้วทยอยทิ้งระเบิดนิวเคลียร์สารพัดแบบลงไปทีละลูกทีละลูก!!!