กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 40 การแพร่เชื้อมีม ความบ้าคลั่งไร้ทางแก้! !
คนบ้าพวกนั้นเริ่มแห่ทะลักมาทางนี้
เมื่อดูจากท่าทางคลุ้มคลั่งของพวกเขาแล้ว ดุร้ายยิ่งกว่าสัตว์ป่ายิ่งนัก เห็นได้ชัดว่าบ้าคลั่งไปอย่างสิ้นเชิง แม้แต่คนอย่างผอ.หลี่ที่อยู่โรงพยาบาลจิตเวชมาเป็นเวลานานจนพบเห็นผู้ป่วยจิตเวชมาไม่น้อย ก็ยังรู้สึกขนหัวลุกชัน
“นี่มัน…”
“เหตุที่คนเป็นคน”
“นั่นเป็นเพราะคนมีสัญชาตญาณแสวงหาสิ่งดีหลีกเลี่ยงภัย และถูกเรียกว่าเป็นคนได้ก็เพราะมีศีลธรรมคอยควบคุมเช่นกัน”
“ถ้าเช่นนั้นคนกลุ่มนี้ตรงหน้า ก็คงสูญเสียการควบคุมทางศีลธรรมไปจนหมดสิ้นแล้ว แม้กระทั่งเสือดุร้ายยังไม่กินลูกตัวเอง แต่คนพวกนี้ในตอนนี้อาจจะด้อยยิ่งกว่าพวกสัตว์เดรัจฉานเสียอีก”
ผอ.หลี่พ่นคำพูดออกมาเป็นชุด
นี่คือความรู้สึกที่แท้จริงของเขา เพราะญาติพี่น้อง บวกกับโคตรเหง้าสิบแปดชั่วโคตร รวมถึงตัวเขาเอง ล้วนถูกคนกลุ่มนี้ใช้ถ้อยคำล่วงเกินไปหมดแล้ว
ในจังหวะนั้นเอง