กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 33 ทำเอาฉีเทียนตกใจจนสติแตก วิธีตายนี้มันโหดเหี้ยมเกินไปแล้ว! !
ไทฟ์ดียืดตัวนั่งตรง
แววตาเริ่มเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกหวาดกลัว
ลูกตาทั้งสองข้างแทบจะถลนออกมา สายตาที่มองไปยังฉีเทียนราวกับกำลังขอความช่วยเหลือ ยื่นมือออกไป ยื่นมือออกไปป่ายเปะปะไปทั่ว ราวกับอยากจะร้องตะโกนให้เขาช่วยชีวิตอย่างไรอย่างนั้น
“เพื่อน นายเป็นอะไรไปน่ะ?”
“พวกนายที่เป็นมนุษย์หมาป่ามีโรคประจำตัวหรือไง? ชอบกินขี้ขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“นาย คงไม่ได้เป็นโรคลมบ้าหมูหรอกนะ? มนุษย์หมาป่าอย่างพวกนายมีโรคแบบนี้ด้วยเหรอ? ยาล่ะ? เฮ้ย ฉันถามว่ายานายอยู่ไหน? ซ่อนไว้ตรงไหน ฉันจะไปหยิบให้”
ฉีเทียนพูดไปพูดมาตัวเองก็เริ่มลนลาน
ไม่ใช่สิ เพื่อน นายกำลังเล่นละครตบตาฉันอยู่เหรอ?
พวกมนุษย์หมาป่าอย่างพวกนายร่างกายแข็งแรงมากไม่ใช่หรือไง เป็นพวกประเภทไหล่กว้างจนวิ่งม้าได้เลยไม่ใช่เหรอ?