กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 10 ผอ.หลี่: ป่าเถื่อนเกินไปแล้ว ป่าเถื่อนเกินไปจริง ๆ!
นึกถึงตัวเขา สตีฟ
มหาจอมเวทอันเดดผู้องอาจสง่างาม
ผลปรากฏว่าต้องมาสะดุดขาพับในสถานที่พรรค์นี้ ไม่ใช่ว่าฝีมือเขาสู้คนอื่นไม่ได้ แต่เป็นเพราะขาดแคลนวัตถุดิบจนทำอะไรไม่ได้จริง ๆ อุปกรณ์เครื่องมือหากินไม่ครบมือแล้วจะให้สู้ได้อย่างไร?
หากปล่อยให้เขาเตรียมอุปกรณ์เครื่องมือหากินให้พร้อม
อย่าว่าแต่คนบ้าระห่ำคนเดียวเลย ต่อให้มาเป็นสิบเป็นร้อยเขาก็ไม่กลัว
ทว่านี่ก็ถือเป็นคราวซวยของเขาจริง ๆ ใครจะไปนึกฝันว่าในสุสานจะไม่มีโครงกระดูก แม้กระทั่งป้ายหลุมศพกับเถ้ากระดูกที่ฝังอยู่ข้างในยังชื่อจริงไม่ตรงกัน เวทมนตร์สายอาชีพหลายบทของจอมเวทอันเดดเลยไม่มีอันไหนเอามาใช้การได้สักบท
“ฉันคือขุนนางชนชั้นสูงแห่งจักรวรรดิ! ฉันคือมหาจอมเวทอันเดดผู้สูงส่งแห่งจักรวรรดิ! แกจะทำกับฉันแบบนี้ไม่ได้!!”
ในที่สุดสตีฟก็เริ่มตื่นตระหนกขวัญผวา
เริ่มเอ่ยปากข่มขู่ หวังจะยกสถานะความเป็นมาของตนเองขึ้นมาข่ม