กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 2 ไม่ใช่สิ มีไอ้ตัวอย่างซอมบี้จริงดิ?
ค่ำคืนมาเยือนอย่างรวดเร็ว
โรงพยาบาลจิตเวชยังคงครึกครื้นเช่นเคย
ตกกลางคืนทุกคนถูกขังไว้ในห้องของตัวเอง บางคนไม่ยอมเข้าไป ก็ถูกเจ้าหน้าที่ดูแลผู้ป่วยลากถูลู่ถูกังจนยัดเข้าไปได้ พลางพากันเคาะประตูกระหน่ำทุบประตูสารพัด ทว่าประตูดังกล่าวล้วนสั่งทำพิเศษขึ้นมา
“เฮ้ย ๆ ๆ ปล่อยฉันออกไป ฉันจะไปจับผี ไปจับผีนะ!”
“ฉี่เด็กบริสุทธิ์ของฉัน ฉี่เด็กบริสุทธิ์บ่ม 60 ปีของฉัน พวกแกนึกจะเททิ้งก็เทเลยเนี่ยนะ ยังมีมนุษยธรรมอยู่ไหม บำรุงหยางนะโว้ย พวกแกไม่ดื่มฉันดื่มเอง เททิ้งไปมันเสียดายของขนาดไหน!”
“อย่าแหกปากได้ไหม หนวกหูฉิบหาย รอให้ตบะของฉันฟื้นคืนก่อนเถอะ ฉันจะฆ่าพวกแกให้หมด บังอาจป้อนยาทำลายตบะให้ฉันกินเพื่อสะกดตบะของฉัน ฉันบรรพชนต้าไห่ไม่ได้พูดเล่นนะเว้ย”
ทั่วทั้งโรงพยาบาลครึกครื้นเป็นพิเศษ